Hoe herken je écht antiek?

Waar moet ik naar zoeken? Om de leeftijd van een Chinees meubel te bepalen, moet je goed kijken naar het schrijnwerk en de afwerking. Door de natuurlijke uitzetting en samentrekking van hout kan de voeg na verloop van tijd uitzetten of inkrimpen, waardoor de naadloze voeg vervormt. Antieke verf kan na verloop van tijd scheuren en slijtage vertonen. Blootgestelde houtgebieden, zoals de onderkant van een tafel, de voetensteun van een stoel of de achterkant van een kast, moeten er ruw en droog uitzien in vergelijking met het afgewerkte oppervlak. Tijdens gebruik zijn de poten van de tafel en stoelen aan de onderkant verweerd door neerslag en gebruik.

De belangrijke kenmerken

Het meest verfijnde deel van Chinese voorbeeldmeubelen is het onderliggende stuk van het meubilair – het pengat- en schrijnwerk. Dit moet bijvoorbeeld zichtbaar zijn in een antiek Chinees dressoir

Het verbinden van stukken hout met alleen het eigenlijke hout is een normale Chinese praktijk. Deze techniek vereist geen spijkers en gebruikt zelden stokjes, maar is volledig afhankelijk van de associatie van pengat en verbinding.

Exemplarisch Chinees meubilair wordt meestal op de harde manier gemaakt. Ondanks het feit dat met de benadering van krachttoestellen en de verbetering van innovatie, een paar basiscycli in meubelcreatie nu door machines kunnen worden voltooid. Hoe het ook zij, zij kunnen het handwerk niet volledig verdringen. Om bijvoorbeeld de buitenste laag van een meubel met de hand glad te maken, moet de vakman met een scherpe, brede kant langs het hout krabben nadat de machine het hout eerst heeft rechtgetrokken, en moet hij er zich regelmatig van vergewissen dat het houtwerk het ideale oppervlak heeft. Het snijden van meubels is ondeelbaar van het fysieke werk. De door de machine gesneden vormen zijn onberispelijk, maar de lijnen zijn massief en hebben dwingende kracht nodig. Gewoon met de hand snijden is verfijnder en inventiever, unieker en beduidend levendiger.

Ming en Guangzhou stijl

Chinese meubels bereikten hun hoogtepunt tijdens de Ming en Qing tradities. Vervolgens worden de conventionele Chinese meubels onderverdeeld in Ming-meubels en Qing-meubels. Het onderscheid tussen de twee berust hoofdzakelijk op de stijl, de vorm en het vakmanschap van het werk.

Ming-stijl

De Ming Dynastie was een briljant tijdperk voor de verbetering van traditioneel Chinees meubilair.

Het meubilair is verbazingwekkend in structuur en rijk in stijl. Meubels in Ming-stijl konden zich niet meten met meubels uit andere perioden.

Het ontwerp is opgebouwd uit kleine ontwerpen. De oordeelkundigheid en de verscheidenheid van mogelijkheden worden onderstreept in het plan. Dit is belangrijk om tegemoet te komen aan de fysiologische kwaliteiten van mensen, en is rijk en exquise, waarbij zowel vakmanschap als redelijkheid samengaan.

Dit wordt bovendien weerspiegeld in de techniek van die tijd,

Guangzhou-stijl

Guangzhou-stijl meubilair richt zich op detail en versiering.

In de Qing-Dynastie, met de verdere combinatie en het versterken van het Qing-systeem, werd het patroon van de Manchu-Han confederatie duidelijk weerspiegeld in de manier van leven. De meubelmakerij bleef zich verder ontwikkelen op basis van de buitengewoon vruchtbare verworvenheden van de Ming-dynastie. Enerzijds werd het meubilair aangepast aan de belangen van de beslissende klasse. Op hun beurt kwamen Westerse leraren in groten getale naar China om de handel tussen Oosterse en Westerse samenlevingen te versterken. Vervolgens werden talrijke Westerse componenten gecoördineerd in Chinees meubilair, zodat het meubelkader werd opgenomen met specifieke Westerse componenten en de structuur en het vermogen van Chinees meubilair enorm verbeterde.